Πληκτρολόγια
Στους σύγχρονους συναγερμούς, το πληκτρολόγιο βρίσκεται ενσωματωμένο στην κεντρική μονάδα του συστήματος, εκεί όπου υπάρχει και η οθόνη. Με τον τρόπο αυτό, κατά τη χρήση του πληκτρολογίου, έχουμε και ταυτόχρονη οπτικοποίηση των κινήσεών μας. Η διάδοση των πληκτρολογίων, ως μέσο προγραμματισμού των συστημάτων ασφαλείας, περιόρισε τη χρήση των συμβατικών ηλεκτρομαγνητικών διακοπτών ή ακόμα και των κλειδιών.
    Πλέον τα πληκτρολόγια παίζουν τον ρόλο των διακοπτών. Η ενεργοποίηση και η απενεργοποίηση του συναγερμού, γίνεται μέσω του πληκτρολογίου, με το πάτημα ενός συνδυασμού πλήκτρων. Ο συνδυασμός αυτός είναι προσωπικός και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τα άτομα στα οποία επιτρέπεται η είσοδος στον φυλασσόμενο χώρο.
       Τα πιο κοινά πληκτρολόγια αποτελούνται από 16 πλήκτρα (10 αριθμητικά,4 αλφαβητικά , το * και το # ). Με τους άπειρους συνδυασμούς αυτών των πλήκτρων, διασφαλίζουμε το απόρρητο του συνδυασμού μας και, συνεπώς, αυξάνουμε την ασφάλειά μας. Θα ήταν χρήσιμο ο κωδικός αυτός να αλλάζει, σε τακτά διαστήματα, ώστε να ελαχιστοποιούμε τις πιθανότητες κατάρριψής του. Κατά την είσοδό μας ή την έξοδό μας από τον φυλασσόμενο χώρο, χρησιμοποιούμε το πληκτρολόγιο, προκειμένου να εισάγουμε τον προσωπικό μας κωδικό (ΡΙΝ) και έτσι η κεντρική μονάδα να δώσει την εντολή ενεργοποίησης ή απενεργοποίησης του συστήματος. 
     Ουσιαστικά ο χρήστης του συναγερμού, πιστοποιεί την ταυτότητα του, χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιο του συστήματος και εκείνο με τη σειρά του, του επιτρέπει ή όχι την είσοδο στον χώρο.

Είσοδοι του συστήματος
Οποιοσδήποτε ανιχνευτής συνδεθεί στην κεντρική μονάδα του συστήματος συναγερμού, αποτελεί είσοδο του συστήματος. Ο όρος “ ανιχνευτής”, συμπεριλαμβάνει παντός είδους αισθητήρες. Οι αισθητήρες αυτοί μπορεί να ανιχνεύουν από μια απλή κίνηση στον χώρο, έως τη μεταβολή της θερμοκρασίας, την ύπαρξη διαρροής νερού ή βλαβερών αερίων για τον άνθρωπο. Όπως είναι αντιληπτό, υπάρχει μεγάλη ποικιλία αισθητήρων στην αγορά και η επιλογή και ενσωμάτωσή τους στο σύστημα, γίνεται βάση των αναγκών που θέλουμε να εξυπηρετήσουμε. Θα μπορούσε να γίνει ένας διαχωρισμός των ανιχνευτών, με βάση το αν εγκαθίστανται σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο. 
Οι ανιχνευτές εσωτερικού χώρου είναι και οι πιο διαδεδομένοι. Κάποιοι από αυτούς είναι οι μηχανικοί ή μαγνητικοί ανιχνευτές επαφής, ανιχνευτές πίεσης (pressure mats) και θραύσης, οι PIR (Passive Infrared - Παθητικοί ανιχνευτές υπερύθρων), οι ανιχνευτές μικροκυμάτων, οι ενεργοί ανιχνευτές υπερύθρων, που τους συναντάμε και με τον όρο Interior Active Infrared και οι ανιχνευτές διπλής τεχνολογίας. 
    Λιγότερο διαδεδομένοι είναι οι ανιχνευτές με χρήση υπερήχων, καθώς και οι ακουστικοί ανιχνευτές. Οι παραπάνω συνήθως συναντώνται σε εσωτερικούς χώρους.
    Ένα ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλείας θα πρέπει να διαθέτει και αισθητήρες εξωτερικού χώρου ώστε να μπορεί να γίνεται αντιληπτή η απειλή όσο γρηγορότερα γίνεται. Μιλάμε βέβαια για συστήματα που τοποθετούνται σε κατοικίες με μεγάλο περιβάλλοντα χώρο, απομονωμένες κατοικίες και επαγγελματικούς χώρους. 
     Σε αυτήν την κατηγορία συνήθως συναντάμε τους ανιχνευτές: 
• ηλεκτρικού πεδίου ,
 • ανιχνευτές χωρητικότητας, 
• ανιχνευτές δόνησης 
•  φωτο-ηλεκτρικούς ανιχνευτές. 
        Με τη χρήση των ανιχνευτών αυτών, πετυχαίνουμε μια πολύπλευρη και ολοκληρωμένη προστασία, καθώς μας δίνει το πλεονέκτημα της ενεργοποίησης, πριν ο εισβολέας να εισέλθει στον κυρίως χώρο. Τις περισσότερες φορές, η ενεργοποίηση του συναγερμού από τους περιμετρικούς αισθητήρες είναι αρκετή για την απομάκρυνση κάθε επίδοξου εισβολέα. Ουσιαστικά, τέτοια συστήματα δρουν παράλληλα με το εσωτερικό σύστημα για την παροχή πληρέστερης προστασίας. 
      Μια ακόμη πρόσθετη λειτουργία που μπορεί να ενσωματωθεί στο κυρίως σύστημα, είναι το μπουτόν πανικού. Αποτελεί και αυτό στοιχείο εισόδου του συστήματος και λειτουργεί επικουρικά με το κυρίως σύστημα. Είναι ένα μικρό μπουτόν, που τοποθετείται σταθερά σε κάποιο σημείο του χώρου ή είναι φορητό. Όταν παρατηρηθεί κάποια ύποπτη κίνηση, η οποία δηλώνει πιθανή εισβολή, ο ιδιοκτήτης πατά το μπουτόν και η κεντρική μονάδα ενεργοποιείται, δίνοντας την εντολή στη σειρήνα να ηχήσει. 
      Το μπουτόν πανικού, έχει διαδοθεί αρκετά στις μέρες μας, σε οικιακές εγκαταστάσεις. Η συνηθέστερη χρήση του είναι σε επαγγελματικούς χώρους, στους οποίους η είσοδος προσώπων είναι σχετικά ανεξέλεγκτη. Ένα αντίστοιχο μπουτόν πανικού χρησιμοποιείται στις τράπεζες και στις δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν οικονομικές συναλλαγές με το κοινό. Η διαφορά σε αυτά τα μπουτόν εντοπίζεται στο ότι στις περιπτώσεις αυτές, δεν δίνεται σήμα στη σειρήνα να ηχήσει, αλλά στέλνει ένα σήμα ότι γίνεται ληστεία μη αντιληπτό από τα άτομα που βρίσκονται στο χώρο. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο πανικός και ο τραυματισμός αθώων πολιτών.

 Έξοδοι του συστήματος
Όλα τα παραπάνω στοιχεία εισόδου που περιγράψαμε, δεν θα είχαν καμία χρήση, αν δεν ενεργοποιούσαν κάποια έξοδο. Σε ένα σύστημα συναγερμού, έξοδος θεωρείται κάθε συσκευή συνδεδεμένη στην κεντρική μονάδα, η οποία ενεργοποιείται από το σήμα που στέλνουν οι ανιχνευτές και με τη σειρά τους παράγουν ηχητικό ή φωτεινό σήμα. Συνεπώς, ως έξοδοι του συστήματος, θεωρούνται οι σειρήνες προειδοποίησης και οι φάροι φωτεινής προειδοποίησης. 
     Σε κάποιες περιπτώσεις, σειρήνα και φάρος, είναι ενσωματωμένα στην ίδια συσκευή. Τις περισσότερες φορές, τοποθετούνται δύο σειρήνες, μία εσωτερική και μία εξωτερική. Το σημείο τοποθέτησης της εξωτερικής σειρήνας, δεν είναι απλή υπόθεση, αφού θα πρέπει να επιλεγεί κάποιο σημείο που να είναι ορατό, μια και το σύστημα τις περισσότερες φορές διαθέτει και φάρο, αλλά ταυτόχρονα να μην είναι άμεσα προσβάσιμο, έτσι ώστε να αποτρέπεται η απενεργοποίησή του, από τους διαρρήκτες.
        Οι σειρήνες, παράγουν πολύ δυνατό ήχο, ώστε να γίνονται αντιληπτές από τους περίοικους. Η ένταση της ηχητικής σήμανσης, μπορεί να είναι από 110 έως 130 dΒ. Ουσιαστικά ο ρόλος της σειρήνας είναι να παράγει αυτόν τον εκκωφαντικό ήχο, ώστε να αποτρέπει τους διαρρήκτες να προχωρούν στην παραβίαση του χώρου, μια και επιβεβαιώνει την παρουσία τους. Οι φωτεινοί φάροι από την άλλη, δίνουν οπτικό σήμα, στους περίοικους, για το πιο διαμέρισμα έχει παραβιαστεί.
      Με την ενεργοποίηση των στοιχείων εξόδου του συστήματος, ακολουθεί μια σειρά διεργασιών μέσω της κεντρικής μονάδας. Οι κεντρικές μονάδες είναι προγραμματισμένες, ώστε όταν οι ανιχνευτές εντοπίσουν κάτι ασυνήθιστο, να δίνουν εντολή ενεργοποίησης των εξόδων (σειρήνα-φάρος) και αυτόματα να εκπέμπουν τηλεφωνικό σήμα σε μια σειρά από προκαθορισμένους τηλεφωνικούς αριθμούς, τους οποίους ο ιδιοκτήτης έχει ορίσει.
 Αυτοί οι αριθμοί τηλεφώνου, συνήθως είναι:
 •  της εταιρίας 24ωρης παρακολούθησης, που επιβλέπει το σύστημα, 
•  το τηλέφωνο του ιδιοκτήτη,
 καθώς και •  κάποιο άλλο τηλέφωνο που έχει ορίσει ο ιδιοκτήτης στην περίπτωση που δεν ανταποκριθεί ο ίδιος στην περίπτωση αυτή εννοείται ότι ως ιδιοκτήτης ορίζεται το μουσείο. 
 Εξυπακούεται, πως αυτός ο εναλλακτικός αριθμός, θα πρέπει να ανήκει σε κάποιο έμπιστο άτομο ή συγγενή, ο οποίος διαμένει σε σχετικά κοντινή ακτίνα σε σχέση με το φυλασσόμενο ακίνητο. Παλαιότερα επιτρεπόταν να οριστεί στην κεντρική μονάδα, ως αριθμός ανάγκης, το τηλέφωνο του οικείου αστυνομικού τμήματος, ώστε να ειδοποιείται άμεσα η αστυνομία για την παραβίαση. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η διαδικασία ειδοποίησης της αστυνομίας είναι αποκλειστική ευθύνη της εταιρίας παρακολούθησης.